Η ΕΝΔΟΞΗ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΥ ΕΛΑΣ ΠΑΡΝΑΣΣΙΔΑΣ ΦΥΛΑΣΣΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ

Η ΕΝΔΟΞΗ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΥ ΕΛΑΣ ΠΑΡΝΑΣΣΙΔΑΣ ΦΥΛΑΣΣΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ  H σημαία των Ανταρτών της Παρνασσίδας, φυλάσσεται και εκτίθεται στο κοινό, στο Μουσείο Εθνικής  Αντίστασης, στην Ηλιούπολη.

 

Πρόκειται για την Γαλανόλευκη σημαία του ΕΛΑΣ Παρνασσίδας, που υψώθηκε στον ιστό της, στη θέση: Aπάνω Αλώνια - στην κορυφή του χωριού της Αγόριανης (Επταλόφου), από τον Καπετάνιο Νικηφόρο (Δημήτριο Δημητρίου) και τους άνδρες του, τον Φεβρουάριο του 1943

Όπως εικονίζεται, σε σχετική σωζόμενη φωτογραφία, που τραβήχτηκε τον επόμενο μήνα, τον Μάρτιο του 1943 

Στην οποία απαθανατίζεται ο Καπετάν Νικηφόρος να κάνει την έπαρση της σημαίας και δύο άλλοι Αντάρτες - ως άγημα, να παρουσιάζουν όπλα.

Ο ίδιος ο Νικηφόρος γράφει στο βιβλίο του: ΑΝΤΑΡΤΗΣ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ σχετικά για την σημαία αλλά και την φωτογραφία:

 

«…Μας έφεραν… και τις φωτογραφίες πού είχαμε βγάλει στην Απάνω Αγόριανη με τη σημαία, στα Απάνω Αλώνια.

Αδημονούσαμε να τις δούμε… 

Καθίσαμε λοιπόν ένα - γύρω δυο - τρεις και ανοίξαμε τις χλαίνες μας.

Ανάψαμε ένα σπίρτο και τις είδαμε.

Άα, ήσαν ωραιότατες φωτογραφίες! 

Ένας άναψε ένα φακό.

Κοιτάζαμε τα μικρά ορθογώνια χαρτάκια με τις φάτσες και τις σιλουέτες μας αποτυπωμένες απάνω, τα φώτιζε το κίτρινο φως, κι ήταν σα να βλέπαμε τους εαυτούς μας από έναν άλλο κόσμο, από άλλους καιρούς, έχοντας ανοίξει μια φωτεινή τρύπα στο σκοτάδι και στο χρόνο…

…Πίσω η Αγόριανη έμεινε άδεια ξαφνικά με τον εαυτό της και τη σημαία της που κυμάτιζε νύχτα - μέρα στα Απάνω Αλώνια…

Ξέχασα παραπάνω να το πω. Την είχαμε από το Φλεβάρη ακόμα υψώσει τη σημαία αυτή και δε χόρταινε να την καμαρώνει ο κόσμος, ντόπιοι και περαστικοί... ».

 

Η ένδοξη σημαία είναι πράγματι ένα εντυπωσιακό τεκμήριο, της ηρωικής ιστορίας του Αντάρτικου στον Παρνασσό και την Ρούμελη, αν αναλογιστεί κάποιος ότι υψώθηκε στον ελεύθερο ουρανό της Πατρίδας μας, εν μέσω στυγνής Γερμανό - Ιταλικής κατοχής και κυριολεκτικά, κάτω από την μύτη των κατακτητών.

Τίμημα της θρυλικής δράσης του ΕΛΑΣ Παρνασσίδας ήταν η επαίσχυντη πράξη πυρπόλησης της Επταλόφου και εξολόθρευσης των κατοίκων της, που έγινε τον Οκτώβριο του 1943 - όπου και κάηκε σχεδόν ολοσχερώς το χωριό από τα Γερμανικά στρατεύματα Κατοχής, με 146 από τα 184 σπίτια να καταστρέφονται και 17 αμάχους να εκτελούνται.

ΕΝΑΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ ΠΥΡΓΟΣ - ΣΤΗΝ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΠΙΟ ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

ΕΝΑΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ ΠΥΡΓΟΣ - ΣΤΗΝ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΠΙΟ ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Ο Πύργος της Βασιλίσσης στο Ίλιον Αττικής (κεφαλοχώρι του 19ου - 20ου αιώνα, βορειοδυτικά της Αθήνας), είναι ένα από τα λίγα υπολείμματα της Βασιλείας του Όθωνα και της Αμαλίας, στην Ελλάδα (1836 - 1862).

Σήμερα αποτελεί ιδιωτική περιουσία 250 στρεμμάτων, που εκμεταλλεύεται η Γεωργοκτηνοτροφική Εμπορική Κτηματική Εταιρία Ιλίου Α.Ε. Της οικογενείας Σερπιέρη.

Και είναι ένα πρότυπο διαχείρισης μνημειακού χώρου, προς το οποίο κινείται να μοιάσει το Ανάκτορο του Τατοΐου. Μιας και σε αυτή την περίπτωση, η διαχείρηση του από το κράτος, απέτυχε.

Η οικογένεια του Ιταλού επιχειρηματία Τζιανμπατίστα Σερπιέρη, προπάππου των σημερινών ιδιοκτητών του Πύργου της Βασιλίσσης, ήταν ιδιοκτήτες των Μεταλλίων του Λαυρίου, το 1864

Η εταιρεία που, όταν ο υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Κουμουνδούρου Επαμεινώνδας Δεληγεώργης, της ανέστειλε την άδεια και της αύξησε την φορολογία, κατέφυγε στις Μεγάλες Δυνάμεις.

Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις απείλησαν ότι θα μπούνε στη χώρα με τρία πολεμικά πλοία. Το σκάνδαλο δημιούργησε πολιτικές αναταραχές στη χώρα. Μέσα σε μία τριετία, άλλαξαν πέντε κυβερνήσεις.

Όπως είναι γνωστό, ακολούθως μεθοδεύτηκε η εξαγορά των Μεταλλίων, από τον Ανδρέα Συγγρό. Ο οποίος πουλώντας μετοχές, διαδίδοντας την φήμη πως βρέθηκε χρυσός, έκανε την πρώτη συστημική απάτη στην ιστορία της χώρας. Το σκάνδαλο ήταν τεράστιο και βύθισε τη χώρα σε κοινωνικό και οικονομικό τέλμα.

Είχε εκδώσει και πουλήσει μετοχές σε μια χώρα που δεν είχε ούτε δομημένη οικονομία, ούτε χρηματιστήριο. Η μετοχή κατέρρευσε και χιλιάδες φτωχοί πολίτες έχασαν το σύνολο της περιουσίας τους.

Την οικογένεια Σερπιέρη την ξαναβρίσκουμε στην ειδησεογραφία, με τον Φρέντυ Σερπιέρη (1938 - 2016), πρωταθλητή της ιππασίας και παιδικό φίλο του Βασιλιά Κωνσταντίνου. Ο Φρέντυ, όπως είναι γνωστό, απέκτησε με την τραγουδίστρια Μαρινέλλα μια κόρη. Την Τζωρτίνα Σερπιέρη.

Ο Πύργος της Βασιλίσσης όμως πάνω απ ‘όλα είναι ένα τοπόσημο της περιόδου του Όθωνα. Και ας μη τον προτιμούσε ο ίδιος. Γι’ αυτό και η βασίλισσα Αμαλία, τον επισκεπτόταν μόνη της.

ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ - ΕΝΑΣ ΑΡΧΑΙΟΣ ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΤΟΠΟΣ

 

ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ - ΕΝΑΣ ΑΡΧΑΙΟΣ ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΤΟΠΟΣ

 

Αμυγδαλιά: είναι το όνομα του χωριού της Φωκίδας, που εδράζει την ιστορία του, την περίοδο της Τουρκοκρατίας, όπως είναι γνωστό σε εμάς.

Αναφέρεται επίσης, πως κάποια υπολείμματα Ελληνιστικού πύργου (323 - 31 π.Χ.) στην περιοχή «Παλαιοβούνα» της Αμυγδαλιάς, τεκμηριώνουν την ύπαρξη της και πιο παλιά.

Αυτό όμως που δεν είναι γνωστό (και που πρώτοι οι συγγραφείς, της τοπικής ιστορίας, του χωριού: Παναγιώτης Πορτούλας και Ιωάννης Κοκμοτός, από το 1966 ανακάλυψαν), είναι πως η ιστορία της Αμυγδαλιάς είναι αρχαία.

Στη θέση «Ντούλιβη» δυτικά του χωριού, φαίνεται να ήταν την αρχαία εποχή συνοικισμός, γιατί βρίσκονται κάπου - κάπου κεραμίδια.

Εκεί υπάρχει και ένας βράχος, με λάξευμα και πιθανόν να είναι αρχαίος τάφος. Η λεγόμενη: «Δρακοσπηλιά».

Στο χώρο κείτονται διάσπαρτα και τα θεμέλια αρχαίου κτιρίου, πιθανόν Ιερού. Και όλα βοούν, πως είναι ανάγκη ο τόπος να ανασκαφεί και να αποκαλύψει επιτέλους τα κρυμμένα του μυστικά.

 

Η Αμυγδαλιά, είναι το χωριό με την δεύτερη μεγαλύτερη έκταση, στη Φωκίδα. Σε απόλυτα κλειστό τόπο που υπήρχαν αρχαία δάση κέδρων.

Με άνοιγμα μόνο προς βορρά, τον Κάμπο της Βελλάς.

Ασφαλής - κάτω από ορεινούς όγκους 1.000 μέτρων, στρατηγικά προφυλαγμένη - περιτριγυρισμένη από λόφους και με διέξοδο στην κοντινή θάλασσα - των Αγίων Πάντων, Πανόρμου, Ερατεινής και Τολοφώνας.

Μέσα σε ένα βιβλικό σήμερα τοπίο, από δένδρα πουρνάρες, πλατάνια, λεύκες, κέδρους. Αραιή βλάστηση που αναδεικνύει ως γλυπτά της φύσης, βράχους και βουνά.

Χτισμένη με καταπληκτική πελεκητή πέτρα, από Μαυριανιώτες μαστόρους. Με σπίτια δίπατα, με τόξα και καμάρες, βυζαντινά κουφικά και χρώμα στα ξύλινα ταμπλαδωτά παράθυρα.

Κοσμείται από μεγάλη εκκλησία με τρούλο, πανύψηλο πύργο ρολογιού, πολλά εκκλησάκια, πάνω και κάτω αγορά. Και ένα υπέροχο πέτρινο Σχολείο, μια ακόμη δωρεά Συγγρού.

Ενώ στα σπλάχνα της κρατά παλιά μυστικά, όπως θαμμένα γεφύρια, αλλά και τούρκικα μνήματα.

 

Το χωριό συνέδραμε με γενναία παλικάρια το στρατό του στρατηγού του 1821 Σκαλτσοδήμου. Αποτέλεσε αγαπημένο τόπο του Αρχιστρατήγου της Ρούμελης Καραϊσκάκη, που όπως λέει η παράδοση, «…διέμενε στο σπίτι του Προεστού της Πλέσσας, Καραμπέλου, όπου και κατάστρωνε τα πολεμικά του σχέδια…». Και ήταν καταφύγιο του Γεωργίου Ανδρίτσου και του γιού του Οδυσσέα Ανδρούτσου.

Η Αμυγδαλιά άκμασε από το 1830 έως το 1920, και μεγάλωνε καθ όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα, γεννώντας μια ιδιαίτερη κοινωνία ανθρώπων, που με λίγες λέξεις ξεχωρίζουν, ως: δημιουργικοί, εργατικοί και κυρίως επικοινωνιακοί. Άνθρωποι που όπου και εάν βρέθηκαν, κράτησαν ζωντανή τη φλόγα του γνήσιου Ρουμελιώτη, στην καρδιά τους.

Δωρητών και ευεργετών όπως ο Σ/χης Ν. Παπαιωάννου (1861 - 1948), ο Ιωάννης Μογγολιάς, εξ Αμερικής (1881 - 1963) και ο Υπ/σγος Γ. Καραβοκύρης (1889 - 1963). Στρατιωτικών, δικαστών και επιστημόνων. Απλών, έντιμων, προοδευτικών ανθρώπων. Που δεν μνημονεύονται για την επιτυχή ή την ταπεινή τους πορεία στη ζωή αλλά για την αγάπη, στην ιδιαίτερη τους πατρίδα και την κοινωνικότητα τους, που όπως λέει ο ποιητής: «φτάνει σε άλλους γαλαξίες».

Σήμερα, η τρίτη γενιά (μετά τον ΒΠΠ) καλείται με γνώμονα την αγάπη για το χωριό, να υπακούσει στο εσωτερικό πρόσταγμα για επανασύσταση της Αμυγδαλιάς, πέραν της καλοκαιρινής ακμής.

 

Είναι ακριβώς η τρίτη πρόσκληση (Η πρώτη μετά την Απελευθέρωση από τους Τούρκους, η δεύτερη μετά την Καταστροφή από τους Ιταλούς), στην οποία ο κάθε ένας πρέπει να ανταποκριθεί, δίνοντας ζωή με τη διαρκή παρουσία του, στην Αμυγδαλιά. Δίνοντας ζωή, με την ζωή του, στο χωριό.

Η Αμυγδαλιά, ρέει ανά τους αιώνες. Γεμίζει με άνθη τα εύγλωττα και χαρωπά δένδρα της. Και αγναντεύει τα χιονόδοξα βουνά της Φωκίδας, όλο καμάρι γι αυτούς που πέρασαν, αυτούς που είναι και όλους όσους θα έρθουν.